Beoordeling: Dystoria

by Dealon Brounx
Dystoria

De sciencefictionklassieker uit 1984, The Last Starfighter, gaat over een meester in videogames die de ruimte in wordt gestuurd om de planeet te verdedigen tegen buitenaardse invasies. Veel mensen waren duidelijk ontroerd door dit rechttoe rechtaan verhaal over wensvervulling, inclusief de makers van Dystoria die het repliceerden tot het punt waarop ze de denkbeeldige arcadekast op exact dezelfde locatie plaatsten.

Deze titel is een beetje ongebruikelijk. Met Tron en al deze games die de jaren 80 schreeuwden, brachten heldere herinneringen aan deze tijd naar boven. Dit soort Tron-geïnspireerde muziek heeft die synthesizer en die levendige neontinten. Al deze functies zijn erg organisch in Dystoria.

Het eindproduct is misschien net zo oubollig als de film uit 1980. Ik heb het gevoel dat deze auto-shoot-'em-up desalniettemin een indruk zal achterlaten op de kijkers. Je neemt de rol aan van een gewone verslaafde aan videogames die wordt ontvoerd door buitenaardse wezens en gedwongen wordt om een ​​reeks tests te ondergaan.

Het verhaal van Dystoria

De ontvoerder beweert een soort tuinman te zijn. Een niet-geïdentificeerd wezen dat het universum afspeurt naar de zwakste schakel om de waarde van de mensheid te beoordelen. De alien dwingt je om door 30 moeilijke levels te vechten die spelen als een hybride van sector en afdaling en elk gevuld zijn met neon-tegenstanders die krachtig bewapend zijn met wapens.

gameplay Kenmerken

In Dystoria bestaan ​​enorme levels die als een doolhof door de ruimte razen. De truc hier is dat ons kleine vaartuig zich kan hechten aan plafonds, muren en alles daartussenin, naast dat het boven de grond kan zweven. Dit geeft ons een duizelingwekkende mate van vrijheid! We zien het bijna nooit in het type spel, waardoor we vanuit elk aspect door de uitdagende banen kunnen navigeren. Het goede nieuws, als je het zo mag noemen. Afgezien van een groot gevecht aan het einde, zijn de aliens een voorspelbaar stel.

In de meeste levels moet je verwoed het gebied doorzoeken op zoek naar drie verborgen bollen. Er zijn slechts twee verschillende soorten stadia om mee om te gaan. Het enige wat je hoeft te doen is die bollen te lokaliseren. Open vervolgens, zonder door de tegenstander te worden neergeschoten, een poort naar de volgende fase. Bij het andere soort niveau moet je het script omdraaien en gedwongen worden om elke vijand te elimineren voordat de poort wordt geopend. Dezelfde twee activiteiten worden tijdens je avontuur herhaald, waardoor de Dystoria soms een beetje eentonig lijkt. Hoewel het spel repetitief kan worden, zal ik eraan toevoegen dat het goed bestuurt en dat sommige fasen nogal uitdagend bleken te zijn.

De niveaus zijn een beetje vooraf gemaakt, zwevend in een ruimtegebied. Dus je rijdt langs deze niveaus. Het ziet er eigenlijk gewoon uit als rasterkubussen, daar is dit van gemaakt, terwijl je met je schip vliegt. Je weet dat je langs de rand moet gaan, nou, als je over die rand gaat, ga je over, maar dan verschuift je hele camerahoek.

In Dystoria moet je vaak de rand oversteken

Hoewel dit spel niet zoveel inhoud heeft als sommige spelers misschien leuk vinden, is het een geweldig en uitdagend puzzelspel. Ook al ontdek je soms alles en versla je de tegenstanders tegen de tijd dat je klaar bent, je moet toch nog tien minuten extra door het level vliegen op zoek naar dat ene onderdeel. Dit komt omdat je soms op zoek bent naar kapotte scheepsstukken en andere soortgelijke dingen.

De levels vereisen dat je lichtbollen verzamelt en vijanden vernietigt, en zo voltooi je het level. Om elk stuk bol te vinden, moet je door glazen barrières blazen, deuren openbreken en toneelstukken opnieuw rangschikken. Als je dat doet, komen er van alle kanten vijanden aanvliegen. Ondanks de verschillen in uiterlijk en wendbaarheid, zijn alle hovercrafts snel en wendbaar.

De belangrijkste problemen van Dystoria

Ik kan niet zo generaliseren over alle games in dit genre. De Dystoria is helaas niet zonder problemen. Zoals ik al zei, is er niet veel variatie en wordt je vaak gevraagd om dezelfde twee taken uit te voeren. Het kan in sommige opzichten ook desoriënterend en irritant zijn, vooral als het gaat om de laatste, meer uitdagende fasen.

  1. Kaart

Hoewel de 3D-kaart geweldig is, is het gebruik ervan een beetje moeilijk, en het is niet zo nuttig als ik had gehoopt. 

  1. Irritante vijanden

De tegenstanders zijn het eigenlijke probleem, omdat ze de vreselijke gewoonte hebben om net buiten je schietbereik over je heen te hangen. Er zijn een paar kleine mannen die je schild meteen zullen uitputten. Ze geven je weinig tijd om wraak te nemen. Het is niet toegestaan ​​om omhoog of omlaag te richten. Dit is buitengewoon vervelend in sommige missies waarin je alle tegenstanders moet verslaan, omdat de slechterik je vaak zal aanvallen van kanten die je niet kunt zien of waar je je niet tegen kunt verdedigen. Dit resulteert in veel vervelende, goedkope pogingen. Dat lag helemaal niet in mijn handen. Het suggereert dat er een probleem is met de balans wanneer je kunt sterven voordat de liefde zelfs maar begint.

  1. Kleine problemen met verhaal

Het verhaal van deze game is er goed in om me te laten twijfelen aan de motieven van de Alien. Af en toe krijg ik berichten van de buitenwereld die erop lijken te wijzen dat er meer aan de hand is dan u wellicht weet. Hoewel ik dol was op de inzending, was ik een beetje teleurgesteld door hoe alles bleek te zijn. Ik verwachtte een wending, maar die kwam er niet. Sommige interessante concepten en verhalen worden nooit volledig onderzocht.

  1. grafiek

Ik zou ook willen dat de ontwikkelaars de graphics verder hadden verbeterd. Afgezien van de tegels die af en toe van kleur veranderen en een nieuwe planeet die aan de horizon verschijnt, behoudt het spel een uitgesproken esthetiek die aanvankelijk indrukwekkend is, maar niet veel verandert tijdens de reis.

Laatste woorden over Dystoria

De 30 podia zijn voorzien van talrijke exemplaren van dezelfde ontwerpen. De antagonisten zijn niet zo boeiend of vermakelijk als de andere personages van het spel. Gelukkig zijn de levelontwerpen uitstekend, maar ik wou dat de graphics indrukwekkender waren. De Dystoria heeft een sterk concept dat wordt ondersteund door uitstekende gameplay en een boeiend sciencefictionplot. Ja, het mist variatie in de missies, en het goedkope bureau zal zelfs de meest ervaren speler irriteren.

https://thewanderblog.com/

gerelateerde berichten

Deze website maakt gebruik van cookies om uw ervaring te verbeteren. We zullen aannemen dat u ok met dit bent, maar je kunt afmelden als je wilt. ACCEPTEREN Afwijzen

Privacy & Cookies Policy